تاریخچه ووشو
چين مبدا هنرهاي رزمي جهان
چين به عنوان يک سرزمين که در آنجا هنرهای رزمي بدوا" شروع به شکل گيری نمودند ، می تواند موضوعي برای پيدا کردن سرنخ و ريشه ابداعي اينگونه هنرها باشد تاريخ چين حاکي از آن است که هنرهای رزمی در ابتدا در آنجا به صورت يک
(بوديدهارما) پس از ورود به چين توسط امپراتور پذيرفته شد و تعاليم خويش را در معبدی بنام (شائولين) شروع نمود . در اين مکان راهبان مذهبي وجود داشتند که پيرو فلسفه قديمي( تائو ) بودند و همچنين علاوه بر تعاليم مذهبي تمرينات بسيار ساده ای را جهت دفاع از خويش که به دليل شبيخون گاه و بيگاه دزدها و راهزنان به آن منطقه بود می آموختند.
تعاليم (بوديدهارما) در آنجا کلا بر دو قسم بود: 1- سری تمرينات تفکری و تمرکزی 2- تعاليم مذهبي ، در تمرينات تفکری و تمرکزی که (بوديدهارما) به پيروانش آموزش مي داد ، ديسيپلين و انضباط شديدی اعمال ميشد که در بعضي موارد شاگردان مکتبش به علت ضعف بدني و نداشتن قدرت کافي قادر به ادامه راه نبوده و در جريانهای تعليم دچار ضعف و بي حالي ميشدند . اين تعاليم عبارت از تمرکز حواس و روزه داری و ساعتها بيدار ماندن بود.(بوديدهارما) پس از مشاهده ضعف و بي حالي افراد تحت تعليمش تصميم گرفت روشي را بوجود آورد که به واسطه آن بتوان به مرحله بالاتری از قدرت و نيروی فيزيکي دست پيدا نمود. از اين رو وی مدت زمان طولاني را در سکوت و آرامش و تنها به سر برد و ساعتها در کوه ها و جنگلها تمرينات ابدايي خويش را تکميل نمود تا پس از مدتي هيجده روش تمريني را به وجود آورد که به(لوهان شي با) يعنی 18 تمرين مشهور شدند . برای مدتها زيادی سيستم مبارزه ای (بوديدهارما) تمرين مي شد تا اينکه بعد از يک قرن ، فيلسوف بزرگ چينی بنام(چانگ تزو) با روشهای هيجده تمرين آشنا و در همان حال موفق شد با اصول وابسته به روش تنفسي که ابداء نموده بود ، حالت جديدی به روشهای رزمي بدهد
حدود دو قرن بعد از نظريه فيلسوف چينی (چانگ تزو) در زمان حکومت سلسله( هان ) که بيش از 400 سال فرمانروايی را به عهده داشت (سال 206 قبل از ميلاد مسيح تا سال 220بعد از ميلاد مسيح) و دوران شکوفايي هنرهاي رزمي در چين باستان بشمار مي رود ، يکي از امپراتوريهای اين سلسله که ارزش بسياری برای هنرهای رزمي قائل بود شخصي به نام (هان وئوتي) است که علاقه عجيبي نسبت به اين ورزشها داشت. گويا وي در قرن اول بعد از ميلاد کتايی تحت عنوان ( هان شو آی ون چيه) به معني هنرهای رزمي هان نوشته بود که شامل شش فصل از متدهای مبارزه با دست بوده است . يکی از روشهای مهمي که در زمان تمرين مي شد روش(چانگ چوان) یا متد تمرين مبارزه با دست در فاصله زياد است که در اين نوع سبک حرکات از فاصله دور انجام گرفته و دستها و پاها به فاصله زياد از هم حرکات را انجام مي دهند . اين سبک تا قرن ششم بعد از ميلاد تکامل يافته و دارای 32 فرم شد که به عنوان يک سبک حرفه ای گسترش يافت. در اوخر دودمان( هان) يک فيلسوف و جراح معروف بنام( هواتو )190تا265 بعد از ميلاد مسيح سری تمريناتی را ابداع نمود که به تندرستي و سلامت بدن کم کرده و همچنين تاثير بسزايي به توسعه نيروی دروني و عضلاني مي نمود . به طور کلي روشهای بوجود آمده به دو بخش تقسيم مي شدند که بخش اول باعث تقويت عضلات شده که در آنها قدرت عضله وزن و جسم مورد توجه قرار گرفته و غالبا افراد چابک و عضله های قوی و پيچيده تعليم داده مي شدند در حقيقت در اين نوع روش شخص به واسطه فشارها و تمرينات شديد ، دارای چابکي بي حد و وصف و همچنين قدرت عضله ای فوق العاده ای مي شد . بخش دیگر ، عامل تقويت نيروی دروني و تنفسهای ويژه بود که در آن از متدهای تنفسي مخصوصي همراه با حرکات آرام بهره برده مي شد در طي سلسله ( تانگ ) 907-618ميلادی چين يک عصر سلهشوری را گذراند که در آن دوران کمتر کسی پيدا مي شد که نسبت به هنرهای رزمي بي اطلاع باشد قبل از اين تاريخ در حدود قرن چهار الی پنج ميلادی يکی از برجسته ترين فيلسوفان چينی به نام (کنفسيوس) فعاليت زيادی در امرگسترش ورزش خصوصا هنرهای رزمي داشته و شاگردان او همگي علاوه بر ادبيات در امور رزمي نیز متخصص بودند .از آن زمان به بعد ورزشهای رزمي به زبان عاميانه چينی (چوان فا) يا (چوان شو) به معنای هنر مشت زني شهرت یافتند . دربين سالهای 1279-1127سيستم مهم ديگری پا به عرصه وجود نهاد که در حال حاضر به نام (تای چي چوان)معروف مي باشد . گفته مي شود اين سبک توسط شخصي به نام(چان سان فنگ)که يکي از دنباله روهای (کنفسيوس) بود اختراع شد اين تعاليم اول بارتوسط (چان سان فنگ)به مريدانش در کوه های(پکينگ) آموزش داده شد .همچنين بعدها در استان(هه بي) مستقر در کوههای ( وودانگ ) نيز آموزش و تمرين اين روش مشاهده شد .در بين قرنها 14الي16 بعد از ميلاد در استان (فوجيان)واقع در جنوب چين محلي به وجود مي آيد که بنا به سنت نام آن مکان را(شائولين) می گذارند و در اين مکان که در حقیقت دومين معبد شائولين در تاريخ هنرهای رزمي مي باشد ، عده ای از اساتيد و راهبان مشغول تعليم و تعلم هنر رزمي مي شوند.نحوه تعليم دراين مکان بسيار جالب و پيشرفته بود.البته پايه و اساس بازمي گشت به همان معبد شائولين قبلي که در شمال چين قرار داشت. در اين مکان علاوه بر سيستمهای تکامل يافته آن روز ، 18تمرين ابداعي بوديدهارما نيز تمرين مي شد.واقعه مهمي که باعث شد تعاليم اين مکان گسترش و پيشرفت حاصل نمايد.وجود جوانی بنام (چوی یوان ) بود که در اوايل قرن شانزدهم وارد اين محل شد . وی در مبارزه متخصص و به منظور تکميل فنون خود به آن محل رفته و مشغول تعليم تمرينات شده بود در ضمن تعاليم او متوجه شد که اين تمرينات دارای استعداد گسترش و خلق ابداعات جديد مي باشند از اين رو با صرف کوشش و وقت زياد در مطالعه سبکهای اصلي اين تمرينات را به هفتادودو تمرين افزايش داد ولي او هنوز اعتقاد داشت که اين هنر تکامل نيافته و به ظرفيت نهايي خود نرسيده است از اين رو(چوی) آن محل را ترک و شروع به تجسس و تحقيق جهت بدست آوردن اطلاعات فني در اطراف کشورش نمود پس از مدتي وی به پيرمردی برخورد که روش جالبي در تمرينات خصوصا زدن ضربه به نقاط حساس بدن که باعث بيهوشی مي شد داشت اين شخص که يک استاد پنجاه ساله معروف درمنطقه( شن سي) بود (پاک يوک فونگ) ناميده مي شد (چوی) پس از گفتگو با (پاک يوک فونگ) نقطه نظرات اصلي خود را در رابطه با گسترش و تکميل هنر رزمي تشريح و هدفش را از ديدار با او درميان گذاشت آنگاه پس از موافقت هر دو باهم به معبد شائولين برگشته و در آنجا حرکات را ترکيب و در مجموع صدوهفتاد تمرين اصلي را به وجود آوردند که بعدها در قالب پنج سبک اصلی تفکيک شدند . در قرن هفدهم سه روش مهم در هنرهای رزمي چیني پا به عرصه وجود نهادند که دو روش از آنها توسط مسلمانان چیني اختراع شده بود .
تان توئه چوان --------------- روش مبارزه با پا
چاچوان --------------- روش مشت زني خانواده چا
تانگ لانگ چوان --------------- روش مبارزه مانتيس حشره
تان توئه چوان: اين روش در استان(هه بي) در شمال چين توسط دو استاد برجسته مسلمان با نامهای چانگ يينگ چن و مايوفو اختراع شد در اين سبک ده فرم تمريني ابداع شده بود که عموما بر تقويت پاها تاکيد داشته و سه فرم آن مطلقا به حرکت و تکنيکهای لگد جهشي اختصاص داشتند از استادان مشهور اين سبک وانگ تزوپينگ ، ماچينگ يوان ،وانگ وی هان را مي توان نام برد.
چاچوان : اين روش دارای حرکات بسيار طولاني و بسيار زيبا مي باشد و از جمله سبکهايي است که بر روی قدرت و مبارزه دستها تکيه فراوان دارد دارا بودن فرمهای دفاع شخصي و مبارزه با سلاح از قبيل چوب ، نيزه و شمشير نيز از خصائص ديگر اين سيستم مي باشد اين سبک توسط استاد چانگ چن فنگ ابداء شد و از ديگر استادان مشهورش مي توان از چين چيافو ، ماهای ، چينگ نام برد.
تانگ لانگ چوان :موسس و ابداع کننده سبک(مانتيس) استاد(وانگ لانگ) است که يکی از اهالي بخش اصلي و بومي استان(شانتونگ) بود او از سن ده سالگي روش تمريني را زیر نظر یک استاد معروف تعليم می ديد وزماني که چين مي خواست
منبع : کتاب هنرهای رزمي آسيا نوشته استاد محمد پورغلامي مريی و داور بين المللي ، رئيس فدراسيون ووشو غرب آسيا و از پيشکسوتان ووشو کشور
جدیدترین اخبار ووشو اولین پرتال اطلاع رسانی ووشو کشور